ما که درختیم، قلم می شویم

هر چه آشفته ام کند شعر است
ما که درختیم، قلم می شویم

من همانم که مرده بود فقط

اندکی سالخورده تر شده ام

آخرین مطالب

آخرین نظرات

  • ۱۵ مرداد ۹۶، ۱۸:۳۴ - Va hid
    لایک.
  • ۷ مرداد ۹۶، ۱۷:۱۰ - پـــــر ی
    چشم:)

نویسندگان

دنیا که دنیا نیست... زندونه!

دوشنبه, ۴ بهمن ۱۳۹۵، ۰۲:۲۲ ق.ظ

باید اعتراف کنم که یک آرزو را با خود به گور می برم:

خیلی دلم می خواهد وقتی که از دنیا رفتم، هر ده سال یکبار، از میانِ مُرده ها بیرون بیایم، خودم را به یک کیوسک برسانم و با وجود تنفری که از رسانه های جمعی دارم، چند روزنامه بخرم.

این آخرین آرزوی من است؛ روزنامه ها را زیرِ بغل می زنم، بعد کورمال کورمال به قبرستان برمیگردم و از فجایعِ این جهان باخبر می شوم.

و سپس، با خاطری آسوده، در بسترِ امنِ گورِ خود دوباره به خواب می روم.

با آخرین نفسهایم . . .

"لوئیس بونوئل"


نظرات  (۵)

آره ها خیلی خوب میشه 
پاسخ:
:)
۰۴ بهمن ۹۵ ، ۱۳:۱۱ محمدرضا عاشوری
چرا اخه؟ به چه درد میخوره این آگاهی؟
پاسخ:
برای اینکه بفهمیم مرگ نجات بخش ماست. و اینکه به دنیا دل نبندیم. 

۰۴ بهمن ۹۵ ، ۱۶:۳۰ پرستو ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌
والا آدم این همه فجایع رو بخونه دیگه نمی تونه راحت بره تو گورش بخوابه که 
پاسخ:
آره ها...
بهش فک نکردم!!
لوووووو ییییییییس 
پاسخ:
لوئیس ;)
هیچکس هم نیست که تایید کنه آیا به این آرزو رسید یا نه .. 
پاسخ:
اما قطعا اونایی که رفتن رها شدن از زندان ...

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی