نامه‌‌هایی که پاره خواهم کرد

وقتی که غیرِ دیوار هم‌صحبتی ندارم
نامه‌‌هایی که پاره خواهم کرد

من همانم که مرده بود فقط

اندکی سالخورده تر شده ام

آخرین مطالب

آخرین نظرات

نویسندگان


خسته‌ام از شبِ نفرین شده در بی‌رحمی

خسته‌ام… 

می‌ترسم… 

و تو فقط میفهمی


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۶ آذر ۹۷ ، ۲۱:۱۹
جعفر حبیبی

.

به بچه‌ای که توام در میان جاریِ خون…

.


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۶ آذر ۹۷ ، ۰۲:۰۹
جعفر حبیبی

توی دنیای موازی احتمالاً پیرزنی هستم غرغرو، که قندخون بالا و دیابت دارد، بدون اینکه از آن‌ها رنج ببرد، اهل نماز و روزه نیست، از شوهرش تمکین نمی‌کند و حاضر نیست دستش را جلوی بچه‌هایش دراز کند.

پیرزنی که آرزوی مرگ نمی‌کند اما مرگ را دوست دارد به اندازه‌ی چارقد گل‌گلی‌اش. زندگی برایش دندانی‌ست که بعد دندانی فرومی‌ریزد و بعد تمام.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ آبان ۹۷ ، ۰۲:۳۳
جعفر حبیبی

.

از خاکسترِ جنازه‌ام بوی تو خواهد آمد…

.

.

.

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ آبان ۹۷ ، ۲۰:۵۰
جعفر حبیبی

چشم‌هایم تقدیم به تو... اگر لحظه‌ها امان می‌دادند، آخرین تصویرت را قاب می‌کردم پشت ذهن خاطره بازم. ای آخرین کشتی از این دریا که روی گونه‌هایم روان می‌شود بیرون بزن. لنگر بگیر توی چشم‌هایم. دارد این فراموش‌کاری آزارم می‌دهد. بگذار تو را ثبت کنم در نگاهم که این یعنی تو را از دست نخواهم داد. دست‌هایم تقدیم به تو...


پ.ن: به جز تو هیچ‌کس اینجا نیست…

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ آبان ۹۷ ، ۰۱:۲۳
جعفر حبیبی

‏هر وقت برایم آرزوی خوشبختی می‌کردی، یعنی می‌خواستی خودت را از من بگیری یا لااقل این را بفهمانی که «اومدنی رفتنیه».


پ.ن: نفس نکش همین الان همه از تو هوا میخوان...

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۴ آبان ۹۷ ، ۲۳:۰۰
جعفر حبیبی
.
به یاد من که نمی‌افتی

هجوم شادی و غم هستی

تو عاشقانه‌ترین شعرِ

تمام زندگی‌ام هستی

ج.ح

غزل جدید......
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۳ آبان ۹۷ ، ۱۲:۲۶
جعفر حبیبی

آخرین پیغامی که فرستادم لبخندی بود که هیچ‌گاه نزدم. آخرین حرفی که نزدم عذرخواهی ساده‌ای بود که نه از سر ِ غرور که از روی حماقت از زبان الکنم بیرون نیامد. آخرین شعری که از من خواندی، آخرین التماسی بود که اولین التماس عمرم بود.

 از آخرین «دوستت دارم» اما زمان زیادی نمی‌گذرد. که «دوستت دارم» همین حالاست. همین حالا که زمان ایستاده است و در من رسوخ کرده‌ای انگار...

صدایم کن!

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۲ آبان ۹۷ ، ۰۵:۴۸
جعفر حبیبی

از این روزهای بیهوده:


جای طناب دار جای بوسه بر گردن

جای تو خالی بود وقت خودکشی کردن


جای تو خالی بود در تختی که خالی بود

در خانه‌ای ویرانه که در این حوالی بود


جای تو خالی بود وقتِ بازجویی‌ها

هی خون و استفراق توی دستشویی‌ها


هی واژه چیدن، بغض کردن، شیطنت کردن

از فرط سرمستی! به حافظ روی آوردن


افسانه‌ها را دوره کردن در پی تغییر

تا شست‌و‌شوی عشق از خودخواهی و تقدیر


شک می‌کنم به هر خدای شاکی و غمگین

به اعتمادِ تو به هر تغییر از پایین!!


من دست خواهم برد به تقدیر انسان‌ها

چیزی عوض خواهد شد از دیدِ من و آن‌ها


چیزی که در تو سرنوشتم را رقم می‌زد

آینده و / حالِ مرا از من به هم می‌زد


چیزی که با گریه فراموشش نمی‌کردیم

آتشفشانی را که خاموشش نمی‌کردیم


اندوه لیلی از دل مجنون نخواهد رفت

کابوس‌هایت از سرم بیرون نخواهد رفت


هرچند دوری تو را طاقت نیاوردم

با این همه احساس تنهایی نمی‌کردم


بودی ولی مثل سیاهی در سفیدی‌ها

در ناامیدی‌های من... در ناامیدی‌ها


هستی ولی دائم به فکر رفتنت هستم

یک ابر بغض‌آلود روی دامنت هستم!!


حس می‌کنم بغض تو را وقتی که می‌باری

وقتی که از من حال و روز بدتری داری


عُق می‌زنم روی شب و شعری نمی‌خوانم

پایان کار ما چه خواهد شد؟ نمی‌دانم!!


معشوق من زود آمدی و دیر خواهی‌کرد

با شعرهای ساده‌ام تغییر خواهی‌کرد؟؟


باران شوم هرقدر... خاموشت نخواهم‌کرد

معشوق من هرگز فراموشت نخواهم‌کرد


در خانه‌ای ویرانه که در این حوالی بود

جای تو خالی بود... خالی بود... خالی بود...


«جعفر حبیبی»

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۸ آبان ۹۷ ، ۲۱:۵۶
جعفر حبیبی

یکی از باگ‌های بزرگ من اینست که هیچگاه گفتن «دوستت دارم» را یاد نگرفتم. اصلاً زبانم کوتاه و دهانم تنگ است. دوست داشتم بارها و بارها به همه‌ی آنهایی که از کنارم رد می‌شدند و برای ثانیه‌ای سکوتشان مرا غرق می‌کرد بگویم که چه اندازه دوستشان دارم! حتی یک قطره، حتی هیچ!

به مادرم به پدرم به همه‌ی آنهایی که ممکن است یک روز اگر هم بگویم دوستشان دارم نخواهند شنید.

اگرچه یکبار در زندگیم «دوستت دارم» را برای یک نفر نوشتم. اما خب نوشته به درد لای جرز می‌خورد. هزارتا شعر هم جای این جمله را نمی‌گیرد وقتی که از زبان واقعاً عاشقت جاری شود. 

من سرشکسته‌‌ترینم. کاش زبان چشمهایم را می‌خواندید. کاش حرفی بین سکوت ما رد و بدل می‌شد به زیباییِ «دوستت دارم».

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۸ آبان ۹۷ ، ۰۳:۱۱
جعفر حبیبی

همیشه رنج ها بهترین خاطرات ما را می سازند. رنج هایی که حاصل انتخاب های به ظاهر اشتباه ما هستند. رنج هایی که صادقانه دوستشان داریم بی آن که از آنها فاصله بگیریم. من و تو تصمیم گرفتیم که در رویا زندگی کنیم بی آنکه اسیر زمان باشیم. رویاهایی که اگرچه دور و اگرچه تلخ، زیبا هستند و مگر غیر زیبایی چه می خواهیم؟!

فاصله ها را کنار می زنیم و به عقربه ها خیره می شویم:


سیلی زدم به صورتِ در آینه کبود

خشکم زد از نگاهِ کسی که نبود و بود!


از صورتم که مرد شد و زن فرار کرد

[مردی که پای تلویزیون شعر می‌سرود]


از «زنگ می‌زدی به منِ آدم‌آهنی!»

هی تیر می‌کشید سرم، دود پشتِ دود!!


بوی خوشِ زن آمد و من... [فیلم قطع شد!

گم شد صدای آل‌پاچینو در صدای هود!]


من پشت سیم، گوش به زنگِ صدای زن

او مثل باجه‌ی تلفن، خسته از شنود...


حرف از سکوت می‌زدم و داد می‌کشید

وقتی به سمت آینه می‌آمدم فرود


گفتم بایست بلکه زمان هم بایستد

او یک دقیقه ماند دقیقاً...! و رفت زود!


من ماندم و سکوت خودم توی آینه

من ماندم و دوباره همان جسم بی‌وجود


سیگار می‌کشیدم و سیگار می‌کشید

آغوش می‌گشودم و آغوش می‌گشود


■■■

تن‌ دادم از خیال به یک فرضِ واقعی!

ساعت جلوی تلویزیون خواب رفته ‌بود...


جعفر حبیبی

پاییز نود و هفت...

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۸ آبان ۹۷ ، ۰۳:۲۰
جعفر حبیبی

یادمه تو کتابای دینی میگفتن انسان میل به جاودانگی داره، به همین خاطر باید یه دنیای دیگه هم وجود داشته باشه تا انسان کاملا از این لحاظ ارضا بشه اونور!!

میل به جاودانگی بماند. هیچ نوع میلی نیست که بخوام زندگیِ اینور رو ادامه بدم! فقط به خاطر اینکه کسی نگران نشه باقی می مونم. دو سه تا هدف هم برای خودم ساختم که یه خورده فراموشی هم بگیرم...

***

با اینکه هیچ راه فراری نیست

با اینکه واقعا تهِ خط هستم

باید که زندگی بکنم وقتی

تنها دلیل زندگی ات هستم

سید مهدی موسوی

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۵ آبان ۹۷ ، ۰۲:۳۴
جعفر حبیبی
این هوا آلوده ست
حتی تو شعرِ کوهن
تو کجایی الان؟
منبعِ اکسیژن

نور سفید روی سرم سنگینی می کند و خون توی رگ هایم خشک می شود. کوهن توی گوشم... دَنس می تو یور بیوتی... روی تخت بالا می آورم. مثلا چه پایان تلخی در انتظارم است؟ هیچ برداشتی از جهان بیرون ندارم، حالا که دنیای بهتری را توی ذهنم ساخته ام. بیدار می شوم. دنس می تو دِ اِند آو لاو... آلارم گوشی میگوید: هشدار به تعویق افتاد! سرگیجه ام بند نمی آید. یک خواب ابدی میخواهم. اگر سراغم را نگیری بند نمی آید حرف های خیسم. آخ! آیم یور مَن...؟

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۳ آبان ۹۷ ، ۱۷:۵۹
جعفر حبیبی

شوق های درونم مردند... درست وقتی که از کنارت می گذشتم حس کردم که هرچه شور و شوق بود مرد. ترس از دست دادن آنچنان مرا در خود فرو برده است که هرچه لذت بخش بود را فراموش کرده ام. من از دست تو کجا فرار می کنم. تو که چسبیده ای به بافت های حافظه ام. تو که بخشی از من شده ای. کجا فرار می کنم؟ منی که از خودم خالی شده ام بدون امید به هیچ راه نجاتی گذر زمان را نگاه می کنم. شاید این جنون کاری بکند...

آغوش تو کجاست؟ من که در تنهاییِ خودم نمی گنجم مثل زیبایی تو در کلمه، چه کار دارم به آرامش...؟

کاشکی در بغلت راه فراری باشد...

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ مهر ۹۷ ، ۱۵:۴۳
جعفر حبیبی

دست های کوچکی دارم. آنگونه که اگر میل کنی به من و آغوش بیگانه ام، خانه ی امنی نباشم. همین حالا تو را می خواهم. درست همین حالا که حتی نمی دانم چگونه می شود تو را خوشحال کرد!

من بسیار ناتوانم! نمی توانم دست بکشم همانگونه که نمی توانم دست دراز کنم. انگار که شیشه ی مشروبم بعدِ بدمستی. در یک مهمانی بزرگ گم شده ام وسط تانگو رقصیدن. داخل مترو گم شده ام قبل از یک کمردرد شدید. داخل اتوبوس گم شده ام بعد از دستمالی شدن!

تنهایی از من سفر نمی کند. نمیدانم دقیقا کجا میروم. اصلا پس می روم یا پیش؟ این یعنی خالی بودن از همه چیز. و خالی شدن از همه چیز یعنی لبریز شدن از تو. نه! مظلوم نمایی نمی کنم. مظلوم نمایی آزادی را از من و بدتر از تو می گیرد. آری! مظلوم نمایی بدترین شکلِ زورگویی ست.

تنهایی دردناک نیست. اگر معنا بگیرد که هرگز!

تنهایی به اضافه ی امید و اندکی غرور، به من اندکی رهایی می دهد. اما سوای همه ی این ها خوب می شد اگر کسی هوایم را می داشت. آخر من دست های کوچکی دارم...

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ مهر ۹۷ ، ۰۱:۱۹
جعفر حبیبی

با طعنه می گوییم روزِ خوب نزدیک است

جایی که تاریک است در هر حال تاریک است

سید مهدی موسوی

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۴ شهریور ۹۷ ، ۰۴:۱۴
جعفر حبیبی


■ "سه رنگ، قرمز" فیلمی شاعرانه و آرام که مخاطب را به سمت نشانه ها می کشاند. طوریکه ذهن مخاطب هر اتفاقی را ارجاع می دهد به یک نشانه ی دیگر...

ببینید و لذت ببرید از این فیلم خوش ساخت :)

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۷ مرداد ۹۷ ، ۰۱:۳۵
جعفر حبیبی

قسمت اولِ شعر و هیولاهای پیرامونش: شعر، توهم، سکس...


نمی توانم این را کتمان کنم که ‏«خودشاعر پنداری‏» یک مقوله جنسیتی است. دوستِ متوسطم که رفاه نسبی و خاطری جمع داشت گمان می کرد می تواند با چند خط شعر که به زور غربالیسم بالا آورده بود روی استوری اینستاگرامش، مخِ آن دخترِ شعردوستِ چشم رنگی که عاشق دکلمه های استاد آذر! بود را بزند. اینجا گمان کردم شاعر ضعیف اگر مرد باشد می تواند پسرِ هیزی باشد که میل دارد خود را در تشتِ دختر غوطه ور کند. 

اما آن ورِ بوم خنده دار نقاشی های ذهن من، دخترِ لوسی بود از طبقه ی متوسطِ احتمالاً رو به بالا. که اگر هدفش از، به قولِ خودش ‏«شعرِ سپید گفتن‏»، ته ریش های جذابِ معشوق خوشتیپش نبود، احتمالا برای چاپ کردن آن در مجله های زردِ مایل به قهوه ای(!) بود آن هم برای پُز دادن پیشِ فک و فامیل و دوستان بخصوص مرضیه که شعرهایش را مسخره می کرد...


پ.ن: غربالیسم را در توضیح می گویم که شاعر تصمیم بگیرد یک مشت واژه را غربال کند تا در نهایت چیزی خارج شده باشد تا شعر نام گذارده شود.

والسلام

"ج.ح"

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۳ مرداد ۹۷ ، ۰۲:۴۹
جعفر حبیبی

سکوت من علامت رضا نیست. 

اتفاقاً نشانه ی مخالفت شدیده.

حتی گاهی ‏«گه نخورین‏ِ» ریزی هم توش هست. 

واقعاً میگم.

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۱ ۲۲ مرداد ۹۷ ، ۰۷:۲۵
جعفر حبیبی

کیمیاگر رمان معروف پائولو کوئیلو قدرت این رو داره که زندگیت رو از این رو به اون رو کنه. تزریقِ امیدِ خالص، شور و انگیزه

پس از دستش ندین!

پ.ن1: پی دی اف کتاب موجوده

پ.ن2: اگر علاقه مند به کتاب صوتی هستین با صدای محسن نامجوی عزیز موجوده

پ.ن3: اگه خوندین نظرتون رو بهم بگین! 

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۸ مرداد ۹۷ ، ۰۵:۰۴
جعفر حبیبی